آموزش فیلمبرداری سینمایی با گوشی Galaxy Note 9

You must need to login..!

کد Embed

توضیح

آموزش فیلمبرداری سینمایی با گوشی Galaxy Note 9

فیلمبرداری فیلم سینمایی

در سینما همه ی اجزا و عوامل به هم بستگی دارد و فیلمی خوب است که همه ی وظیفه ها در آن به درستی انجام گردد به طور مثال اگر در فیلمی گفته شود فیلمبرداری کار خوب است یعنی فیلمبرداری بالاتر از بقیه ی پارت ها قرار دارد و این خوب نیست . فیلمی خوب است که همه در یک سطح باشند . فیلمبرداری هنر فیلمبردار است . فیلمبرداری خوب است که می تواند با یک نورپردازی درست حس صحنه را به درستی القا کند . یک فیلمبردار سینمایی قبل از هر چیزی فیلمنامه کار را مطالعه می کند و بعد از جلسه با کارگردان نظرات و نکته های فیلم را با او در فیلمنامه بررسی می کند . بعد از دیدن لوکیشن ها همراه با عوامل خود مکان هایی که تجهیزات نوری و حرکتی قرار است باشد را انتخاب می نماید . می توان گفت فیلمبرداری یکی از سخت ترین و پیچیده ترین کارهای فیلمسازی خصوصا در فیلم های سینمایی است . تشخیص اثر دقیق برای یک شات می تواند وقت گیر و خسته کننده باشد اما با تبجر و خوانش دقیق فیلمنامه میتوان این تجربه کافی را بدست آورد و هماهنگ با دیگر اعضای گروه و کارگردان اثری منحصر به فرد خلق کرد .

برای تعیین نور دهی ، فیلمبردار سه متغیر را اعمال می کند :

دیافراگم

سرعت شاتر

ایزو

در سینمای حرفه ای و فیلمبرداری در یک فیلم سینمایی مدیر فیلمبرداری به کسی گفته می شود که مدیریت همه ی دوربین های سر صحنه را بر عهده دارد . او معمولا در اتاقی نشسته است که چند مانیتور روبروی او هستند و هر مانیتور تصویر هر دوربینی که در صحنه است را نشان می دهد . البته در سینمای داستانی و فیلم سینمایی بلند معمولا از یک دوربین استفاده میشود . در کارهای چند دوربینه فیلمبردار توسط بیسیم با بقیه فیلمبرداران در ارتباط می باشد . بعد از او مهمترین فرد مسئول نورپردازیست ، او نیز توسط مدیر فیلمبرداری هدایت می شود و توسط دستیارانش نورهایی را که او می خواهد در لوکیشن مستقر می نماید . نفرات دیگر ، تصویربردارانی هستید که پشت دوربین های فیلمبرداری و دستیارانی هستند که به آن ها کمک می کنند . به طور مثال برای فیلم هابیت ۴۰ دوربین سینمایی در استودیویی که فیلمبرداری می کردند قرار داشت که همه ی این ۴۰ دوربین توسط مدیر فیلمبرداری هدایت می شد . در ایران معمولا در فیلم های سینمایی همان کسی که پشت دوربین قرار می گیرد دستیار اول مدیر فیلمبرداری است و مدیر فیلمبرداری با کارگردان در مورد صحنه های مختلف بحث می کند .

فیلم‌برداری مهم‌ترین مرحله تولید فیلم است. این مرحله به ویژه با مهم‌ترین ابزار و وسایل فیلم‌سازی، یعنی دوربین و متعلقات آن، انواع نورافکن‌ها و غیره سرو کار دارد. در این مرحله علاوه بر فیلم‌برداری، نورپردازی، کارگردانی، صدابرداری، بازیگری و برخی جلوه‌های ویژه، نیز هم‌زمان انجام می‌شوند. پیش از اینکه وارد این مرحله شویم باید صحنه کاملاً آماده باشد و بازیگران نیز برای ایفای نقش حاضر باشند.

در سال‌های آغازین تاریخ سینما، دوربین فیلم‌برداری، فقط وسیله‌ای بود که رؤیای بشر، یعنی دیدن تصاویر واقعی بر پرده را محقق ساخته بود. با دوربین می‌شد هر آنچه را می‌توان با چشم دید، ضبط کرد و بعد بر پرده مشاهده کرد، به‌طوری‌که انگار این تصاویر بر پرده جان گرفته‌اند و همین برای تماشاگر آن زمان کافی بود. دوربین را در فاصله‌ای مشخص از سوژه، بدون حرکت یا چرخشی قرار می‌دادند و هر آنچه از دریچه دوربین قابل رویت بود، بر روی فیلم ضبط می‌کردند و سپس همان‌ها را بر پرده، مقابل دید تماشاگران، قرار می‌دادند. اما امروزه دیگر این گونه نیست. با تکنیک‌ها، حرکت دوربین‌ها و تمهیداتی که از طریق عدسی دوربین، فیلتر، انواع نورپردازی و … اعمال می‌شود، تصاویر و صحنه‌ها دیگر آن چیزی نیستند که در مقابل دریچه دوربین قرار دارد، این تکنیک‌ها دنیای فیلم‌سازی را دگرگون کرده‌اند و فیلم‌برداری به چنان پیشرفت و ظرافتی دست یافته‌است که باید به حق آن را هنر عصر تکنولوژی یا به تعبیری هنر تکنولوژیک نامید.

فیلم‌برداری تاریخش را با فیلم‌های سیاه و سفید آغاز کرد. اما با وجود آنکه تنها دو رنگ وجود داشت، باز هم با تکنیک‌ها و تمهیداتی که از سوی فیلم برداران توانمندی چون استنلی کورتز (Stanley Cortez) و گرگ تولند ابداع شدند، می‌شد رنگ خاکستری، سایه روشن‌های پیچیده و عمق میدان‌های عجیب و … ایجاد کرد و با وجود محدودیتی که در رنگ وجود داشت، حس صحنه را به خوبی منتقل کرد. ورود رنگ به سینما نیز آغازگر ابداعات جدید در عرصه فیلم‌برداری برای هر چه بهتر شدن تصاویر و تأثیرگذاری آن‌ها بود. همچنین با وجود آنکه سینما یک هنر دو بعدی است، اما تماشاگر به خوبی در آن، عمق، اندازها و فاصله‌ها را به صورت قابل قبول احساس می‌کند و همه این‌ها به مدد شیوه‌های مختلف فیلم‌برداری و پیشرفت هر چه بیشتر در ساخت ابزار فیلم‌برداری است.

فیلم‌برداری مناسب و حرفه‌ای از سه عامل مهم سود می‌جوید:

کادر و گروه فیلم‌برداری

اعضای این گروه، که متشکل از یک فرد اصلی به نام مدیر فیلم‌برداری و دستیاران و همکاران او مانند فیلم بردار، مسئول دوربین و … است، باید علاوه بر آگاهی از علم فیلم‌برداری و آشنایی کامل با ابزار مورد استفاده، از دیدی درست نسبت به سینما و نسبت به آنچه کارگردان از آن‌ها می‌خواهد، برخوردار باشند، تا بتوانند به ذهنیات او به درستی عینیت ببخشند. در واقع باید در نظر داشت که سینما تنها به یک تصویر واضح و خوب نیاز ندارد، بلکه به خلق یک فضای تأثیرگذار، قابل قبول و جذاب نیاز دارد که بخش نسبتاً بزرگی از بار خلق این فضا به دوش فیلم‌برداری است که از طریق انواع تمهیدات فیلم‌برداری به انجام می‌رسد.

نورپردازی

نورپردازی، در کنار فیلم‌برداری، باید به درستی انجام شود، زیرا بدون نورپردازی درست، نه تنها ممکن است تصویری واضح بر پرده ظاهر نشود، بلکه اساساً بدون نور، تصویری وجود ندارد. اما نورپردازی تنها برای دیدن تصویر نیست بلکه نورپردازی حرفه‌ای و هنرمندانه در تأثیر دراماتیک تصویر نیز بسیار مؤثر است.

ابزار و وسایل فیلم‌برداری

پیشرفت‌های بسیاری در زمینه ابزار و وسایل فیلم‌برداری صورت گرفته‌است. دوربین فیلم‌برداری از اجزای ویژه‌ای تشکیل شده که هر یک دارای تنوع در نوع و موارد مورد استفاده هستند، اجزایی مانند فیلم، عدسی و…. همچنین با وجود شرکت‌ها و کارخانه‌های متعددی که به تولید این محصولات می‌پردازند، باید نسبت به خرید نوع اعلای آن با توجه به ظرافت و حساسیتی که این ابزار از آن‌ها برخوردارند، دقت کافی را به کار برد.

خصوصیات تصویر مؤثر:

خط بصری ،تصویر گویا ،مواد بصری ،ایجاد ایده های جدید،تصویر زیبا،وضوح بیانی تصویر منسجم،جذابیت تصویر،تصویر خلاق،کیفیت تصویر، تصویر عامل پیام،تصویر ترکیب بند،تصویر دارای سبک و پیام.

مشخصات تصویربردار حرفه ای:

شناخت وآگاهی نسبت به شغلش.

دقت نظر داشته باشد.

سرعت عمل داشته باشد.

وجدان کاری داشته باشد.

وجود نظم در کارش.

انعطاف پذیری.

انتقاد پذیری.

روابط مناسب حرفه ای.

ذوق سلیقه و هنر داشته باشد (خیلی مهم)

جنبه های تصویربرداری:

جنبه هنری(ARTICAL) شامل: هنر شناسی ،زیباشناسی ،سبک شناسی و ساختار شناسی. جنبه فنی(TEKNICAL) شامل: شناخت دوربین ،شناخت رنگ ونور و شناخت ابزارهای مختلف در کار. جنبه عملی(PRACTICAL) شامل: کار کردن با دوربین ، انجام تمرینات مختلف ، راه اندازی وسایل ونصب آنها. جنبه های تولیدی(PROUCTICAL) شامل: داستانی یا سریالی ،مسابقه و سرگرمی ،علمی و پژوهشی ،کودک و نوجوان ، ورزشی و غیره،…

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *